Warming up

For English – see Google translate: click here

In de vorige post schreven we dat we noodgedwongen naar Zuid-Afrika uitgeweken zijn om de reis van onderen naar boven te maken. En dat Zuid-Afrika verder ook “geen straf” is… Laten we dat maar even corrigeren naar “geweldig en adembenemend”! We zijn nu zo’n twee weken op reis geweest door Zuid-Afrika, Swaziland en Lesotho en de ene dag is nog mooier dan de andere. Goed, op deze regenachtige dag in Graaff-Reinet na dan, maar dat is ideaal om wat foto’s uit te zoeken, de website te updaten en wat van onze film-collectie te bekijken. Graaff-Reinet is een historisch coloniaal stadje met allemaal oude Nederlandse huizen en gebouwen – dat combineert dus goed met een regenachtige dag.

De schitterende Drakensbergen...

De schitterende Drakensbergen…

Een duik in het diepe

Even terug naar onze aankomst in Johannesburg een paar weken geleden. Marloes’  broer Bas had ons een mooie backpackers hostel aanbevolen midden in Soweto (township van Johannesburg) en dat leek ons wel een mooie start van onze Afrika-reis. We hadden het hostel van tevoren geboekt, maar bij aankomst stonden onze namen helaas niet op de bordjes van de mensen in de aankomsthal. Een paar keer rondvragen en laten bellen leverde gelukkig wel snel resultaat op: chauffeur Isaac en z’n minibus bleken wel degelijk op de luchthaven te zijn en zo vertrokken we richting Soweto.

Een van de dingen die direct aan Johannesburg opvalt zijn de vele hekken met prikkeldraad en schrikdraad. Bijna alle wat grotere huizen waar we langsreden waren ommuurd en leken nog het meest op kleine gevangenissen. Op de vraag of al die veiligheidsmaatregelen nou echt nodig zijn antwoordde onze (donkere) chauffeur bevestigend. De aankomst in Soweto was verrassend: we hadden vergelijkbare sloppen verwacht als destijds (2006) in Jeffrey’s Bay of Kayalitsa, maar eigenlijk zag het er allemaal best redelijk uit. Toegegeven, de huisjes zijn niet groot, maar ze oogden wel netjes en ook stond er vaak een mooi gepimpte Volkswagen Golf of iets dergelijks voor. Ook geen modderstraten met open riolen, maar netjes geasfalteerde wegen.

De Soweto backpackers was prima en we konden direct bij een fietstocht door Soweto aansluiten. Dus, spullen (inclusief paspoorten en dollars) in een hoek van de zitkamer dumpen en direct op de fiets door een van de meest bekende sloppenwijken van Zuid-Afrika. De fietstocht was prima en informatief. Uiteraard konden we het niet laten om na regel  1 (laat je spullen niet onbeheer achter) ook regel 2 te breken en onze darmen meteen maar een vuurdoop te geven en direct van de lokale cuisine te proeven (ongeidentificeerde stukken vlees op een oliedrum annex grill, met ‘ pap’ (oftewel harde klonten mais deeg). We zijn langs de lokatie van de beruchte student uprising (wiki link) gekomen (erg indrukwekkend)  en de voormalige huizen van Nelson Mandela en Desmond Tutu. Op zich aardig, maar inmiddels redelijk gepolijste toeristen-bestemmingen met de nodige souvenir-kraampjes en ‘ traditionele Zulu dans acts .

Na een nachtje hadden het wel gezien in Johannesburg en Soweto en gingen we onze huurauto oppikken op de luchthaven. Aangezien we nog wel een paar maanden moeten teren op onze spaarcentjes kozen we natuurlijk voor de allergoedkoopste optie: een Tata Vista. Nog net iets meer dan de welbekende Tata Nano, maar dit autootje bestaat voor een belangrijk deel uit karton en plastic. Op de luchthaven hebben we ook nog gezellig geluncht met Maurits’ oud-collega Marcel, die recent was verhuisd van Amsterdam naar Johannesburg. Rond de middag verruilden we Johannesburg voor de rustieke landschappen en dorpjes van Mpumalanga, met als einddoel Swaziland. Helemaal vreemd voelde het overigens nog niet: plaatsen als Amersfoort, Amsterdam, Ermelo en vooral Nooitgedacht hebben we allemaal op de borden zien staan.

Ons kranige Tata-autootje!

Ons kranige Tata-autootje!

En natuurlijk braken we direct regel 3 voor reizen door Afrika: zorgen dat je voor donker op de plaats van bestemming bent. We hadden ons volkomen vergist in de afstand en voordat we goed en wel voor de grens met Swaziland stonden was het al volledig donker (met nog zeker twee tot drie uur rijden te gaan).

Wildlife

Daar hadden we mooi onze eerste Afrikaanse grensovergang te pakken. Aanschuiven in de rij voor een visum en vooral vriendelijk lachen naar de beambtes. Het viel eigenlijk allemaal wel mee in positieve zin. Niet alleen was het visum gratis en hoefden we maar twee euro “road tax” te betalen, maar de wegen waren ook uitstekend en de wegen – de eerste 20 kilometer – waren zelfs verlicht! Topland!

En toen we op een gegeven moment echt even de weg kwijt waren en op een kruispunt stilstonden, kwam er een vriendelijke donkere man op ons af die wel even voor ons uit zou rijden en ons naar het hostel zou leiden. Toen we hem een fooitje boden, wees hij dat af met de woorden: “no thank you. Since you have came to Swaziland to spend money here, one of my brothers will benefit”. In eerste instantie dachten we dat hij dit figuurlijk bedoelde, maar dat zou best wel eens letterlijk bedoeld geweest kunnen zijn: Swaziland is een koninkrijk waarbij de koning tientallen vrouwen heeft. De huidige koning Mswathi III doet het rustig aan met 14 vrouwen, maar vooral zijn vader Sobhuza II wist wel wat records te verbreken: 83 jaar op de troon, 70 vrouwen, 210 kinderen en meer dan 1000 kleinkinderen toen hij overleed in 1986!Ananassies in Swaziland

Maar goed, rond een uur of tien stonden we voor de gate van het park waarin ons hostel lag. Het hek was dicht en toen we ervoor stopten kwam er een man uit een rokerig plaggenhutje die ons wel even door het park naar het hostel leidde. Bij aankomst in het erg mooie hostel hadden we een dorm voor onszelf – iets wat we tot nu toe wel vaker hebben meegemaakt. De dag daarop hebben we eerst een korte wandeling ( het was 40 graden!) en  een sunset-gamedrive gemaakt in het park en daarbij de eerste wildebeasts, nyala’s, zebra’s en warthogs (Pumba!) gezien.neushoorn met jong

We zijn Swaziland volledig doorkruist en via de Zuidoosthoek gingen we Zuid-Afrika weer binnen op weg naar St. Lucia. Avontuurlijk als we zijn dachten we wel even een scenic route te nemen door van de grote weg af te wijken bij Jozini. In eerste instantie was dit hartstikke mooi en hadden we een mooi uitzicht op de Pongola-dam en een kudde olifanten. Daarna werd de weg steeds slechter tot hij overging in zand… En ging ook regel 4 er aan: drie uur lang 20km/h rijden in onze Tata, die elk moment de indruk wekte uit elkaar te gaan vallen. De dorpjes werden steeds primitiever, de tank raakte steeds leger en het leek ook nog eens flink te gaan regenen. We hadden onderweg wel een enthousiast publiek: elke glimlach of zwaai werd enthousiast geretourneerd. Toch maar doorgezet en uiteindelijk waren we door het dolle heen toen we weer een stuk asfalt tegenkwamen!

Wederom waren we hier ruim na het invallen van de duisternis, na eerst een paar keer verkeerd gereden te zijn. Wederom een prima hostel met een vriendelijke eigenaar die ons waarschuwde voor loslopende hippo’s (nijlpaarden) op straat.indian ocean

De dag daarop werden we gewekt door het lawaai van aapjes op ons dak en een stralende zon en zijn we de hele dag het St. Lucia wildpark ingegaan en hebben een heleboel beesten daar gezien (aapjes, kudu, zebra, nijlpaarden, neushoorns (met jong!) en nog meer pumba’s).  Tussendoor onze eerste duik in de Indische Oceaan gemaakt,  heerlijk!  ‘s Avonds kwamen er twee echte Afrikaners bij in het hostel: Leroux en Gerrit. Beiden waren getraind als ranger, hadden grote messen bij zich en leerden ons de fijne kneepjes van een goede braai. Dachten wij stoer te zijn met onze reis: deze kerels zijn van plan om volledig van oost naar west Zuid-Afrika te wandelen… op blote voeten…
Er sloten ook nog twee bevriende Zulu-gidsen aan, die ons nog wat meer vertelden over de cultuur van de bewoners van het “ Zululand’’  waar we die middag offroad doorheen waren gereden.
Alle Zuid Afrikaanse thema’s passeerden die avond de revue :  het positieve discriminatie-beleid, het massaal stropen van de (met uitsterven bedreigde) neushoorn voor Chinese medicijnen, de HIV/AIDS problematiek, de politiek en de verkiezingen volgend jaar….
Zuid Afrika  is een land met een prachtige natuur en vriendelijke mensen, maar het staat voor nog flink wat maatschappelijke dilemma’s en uitdagingen.

Cosmopolitan to the Rescue!

drakensbergen mauritsNa St. Lucia zijn we naar de Drakensbergen gereden waar we een mooi hostel hadden aan de voet van het ‘Amphitheater’ . De omgeving deed nog het meest aan de VS denken met uitgestrekte prairies en uitstekende rotsen. Met een paar gezellige Fransen hebben we op eigen gelegenheid daar in de omgeving een schitterende dagwandeling gemaakt. De Drakensbergen vormen het hoogste deel van Zuid-Afrika en zouden zo het décor van de volgende Lord of the Rings film kunnen vormen – schitterend!

Na de Drakensbergen zijn we door het eveneens schitterende  Golden Gate park gereden om uiteindelijk naar Lesotho te gaan. Lesotho is een arm koninkrijkje dat volledig binnen Zuid-Afrika ligt en waar de mensen allemaal een hoed dragen , of het nou de typische Lesotho hoed is of een bivakmuts. We hebben buiten een paar toeristen bijna geen blanken gezien, maar wel hordes enthousiaste schoolkinderen langs de weg en vele herders (met het bekende hoedje en een deken om)  in het veld.golden gate

In Lesotho kwamen we ook voor het eerst in aanraking met corruptie. We hadden al flink wat politie-controles zonder problemen gepasseerd, maar bij de vijfde was het raak. Een agent op de weg gebaarde ons te stoppen, wat Marloes ook bij hem deed. Dat was dus een grote overtreding: we hadden eigenlijk bij het stopbord drie meter eerder moeten stoppen. De agent met een dikke wollen trui (het was 30 graden die dag), keek zeer ernstig en mompelde dat we een “ criminal offense”  hadden begaan en “ I am gonna arrest you”. Toen we hem vroegen wat we dan fout deden, wees hij ons op het stopbordje waar de andere auto’s inderdaad netjes voor stopten. Op heterdraad betrapt dus. Verder meldde hij ons we naar het bureau moesten en drie dagen later voor de rechter moesten verschijnen. Wij zetten grote, onschuldige ogen op en verontschuldigden ons uitgebreid voor het in gevaar brengen van de verkeersveiligheid.

Een boete van 600 Rand (ongeveer 50 euro) was toen het strenge antwoord. Wij reageerden nog geschokter, waarna de politieman vroeg wat we dan wel aan geld hadden. We frommelde wat in onze zakken en haalden er voor ongeveer twee euro aan Lesotho geld uit. Vervolgens bood Marloes daar bovenop ook nog eens een van onze afscheidskado’s aan: een mooie glimmende Cosmopolitan (thanks Bill) – nauwelijks gelezen! De opmerking dat dit zeer hip en cool was, en iets waar zijn vrouw zeker blij mee zou zijn, overtuigde de agent direct en we mochten doorrijden. High five!Paardje rijden

Wederom weer een rit in het donker over zandpaden naar onze volgende lodge, met een mooie volle maan en uitzicht op de zogenaamde Gateway to Paradise Pass. Er is ook nog een “God Help Me Pass” (wiki link) over de bergen in Lesotho, maar dat leek ons teveel van het goede. Vanuit de lodge hebben we een mooie paardrijtocht door de bergen gemaakt naar een waterval. Erg cool om te doen en af en toe behoorlijk spannend als het paard licht slippend van een steil rotspaadje wandelt – met jou erop…

En nu dan de Great Karoo – de grote vlakte tussen Kaapstad en Bloemfontein. Na Lesotho zijn we verder naar het westen gereden door dit grote prairie-achtig gebied. Eindeloze vergezichten met af en toe een flinke heuvel of berg ertussen. Nauwelijks een auto of huis te bekennen, en wederom plaatsen als Dordrecht en Middelburg. En nu dus Graaff-Reinet – ooit in 1785 gesticht door een andere Mauritz en waar qua uiterlijk niet gek veel verandert lijkt te zijn sinds die tijd…

We zetten hierna koers richting Kaapstad, via Cape Agulhas (het meest zuidelijke punt van Afrika) en Hermanus (walvissen kijken!). Rond 4 november verwachten we daar ons Tata-koekblik in te kunnen ruilen voor ons ‘Bakkie’ !

8 thoughts on “Warming up

  1. Wat leuk geschreven en gaaf om te lezen! Tot aan Lesotho heb ik ongeveer de zelfde dingen als jullie meegemaakt afgelopen februari 🙂 Good memories 🙂 Heel veel plezier!!!!

  2. NICE!! Wat een mooie (en leuk geschreven!) verhalen!
    Van die maatschappelijke uitdagingen klopt idd! Tip van Jip: koop/lees het boekje “The racist’s guide to the people of South Africa” van Simon Kilpatrick. Echt alles klopt wat je leest en je lacht je ballen uit je broek! (voor Maurits dan) Super leuk om te lezen tijdens de trip!
    Succes met de emotionele hereniging met jullie ‘bakkie’!

  3. Marloes en Maurits, ziet er goed uit. Wij zien op onze ticket dat we eigenlijk een retour ticket nodig hebben om Zuid Afrika in te komen. Hebben jullie daar iets van meegekregen en hoe dan opgelost. Goede reis verder , wij vertrekken op 4 feb en hopen nog steeds naar huis te kunnen rijden.

    Ton en de rest

  4. Dag Ton,

    Wij hebben vorige maand een enkele reis Amsterdam – Johannesburg gekocht met Egypt Air. Het aanschaffen via de site was geen enkel probleem, maar op Schiphol hadden we even een discussie bij het inchecken. Pas nadat we hadden verklaard dat we een overland-reis gingen maken, waarbij we ook het carnet de passage lieten zien, kregen we een boarding. Daarna is er verder niet meer naar gevraagd: niet bij de overstop, noch bij de immigratie in Johannesburg.

    Groet en succes!

    M & M

  5. Hoi Marloes.en.maurits hoe.is het met jully hier.een berichtje.van .de singel.het gaat.allemaal .goed.hier alleen pokkeweer.dus geniet.van.het.mooie.weer daar we.vieren.5.dec.sintklaas.gewoon.even gezellig.avondtje met.pakjes .en.de.bevamde.reim.nou.tot.kijk.tot.de.volgende/keer.l..p.s.let.niet.op.de.taalfouten

Leave a Reply