The road ahead is empty

For English – see Google translate: click here

Empty desert near Swakopmund

The road ahead is empty, Dust in the wind, The only way is up, (in the desert lives a ) Horse with no name en The Circle of Life. Een greep uit de liedjes die we de afgelopen weken regelmatig in ons hoofd hadden zitten, en het was steeds ook wel duidelijk waarom.  We zijn nu goed en wel twee weken op weg met ons Bakkie en hebben volop genoten van de natuurwonderen van Namibie en ‘our life on the road’.

The road ahead is empty…

Het zuiden van Namibie kenmerkt zich door enorme leegte, droogte (ergste sinds jaren) en bizarre landschappen. Als één van de meest dunbevolkte landen ter wereld kom je hier soms urenlang geen andere auto, bewoning of zelfs een teken van leven tegen. Zo keken wij steeds reikhalzend uit naar het volgende dorpje op de kaart, wat vervolgens uit maar liefst één – vaak al verlaten – huis bestond. En hetzelfde gold voor stationnetjes langs het spoor waar we parallel aan reden, alleen een bordje met de afgebladderde stationsnaam markeerde deze desolate bestemmingen. En dan de rivieren, zowel de kaart als op de waarschuwingsbordjes voor wegoverstromingen toonden stromend water; maar elke keer bleek dit inmiddels niet meer dan een droge zandbedding te zijn.Welcome to the Skeleton Coast

Rijdend vanuit de indrukwekkende (ook droge) Fish River Canyon (na de Grand Canyon de grootste ter wereld) waren we op een gegeven moment toch echt wel toe aan lunch en diesel. Na al een paar ‘spookdorpjes’  doorgecrosst te hebben, zou het in Bethany dan toch echt moeten lukken. We hadden er echter geen rekening mee gehouden dat het  zondag was, en bleek alles dicht. Op naar het volgende dorp dan maar. Uiteindelijk bleek Helmeringshausen – het is er inderdaad zo Duits als het klinkt – onze oase in de woestijn. Bizar hoe blij je dan kunt zijn met wat Duitse beschaving; schaduw, een groot glas bier en Bratwurst met Kartoffeln.

Ook de Skeleton Coast bleek een bijna buitenaardse plek om doorheen te rijden. Landschappen die nog het meest iets weg hadden van Mars, waarbij alleen diverse scheepswrakken en zeehondenskeletten je .  Hier gold ‘the road ahead is empty’ ; geen teken van leven te bekennen, erg indrukwekkend allemaal.

De droogte blijkt dit jaar wel problematische vormen aan te hebben genomen, er is al veel te lang geen regen gevallen en dit heeft dramatische gevolgen voor het vee en de gewassen, en daarmee de bevolking. Daarnaast wordt een koe ook nog eens beschouwd wordt  als een “ Walking ATM” (=pinautomaat) die je kunt inruilen voor andere goederen, zoals auto’s .

In the desert…. (lives a horse with no name)

Sossusvlei sunsetIn de Namib Desert, en specifiek de ‘ Sossusvlei’, hebben we de meest prachtige woestijnlandschappen gezien. Wederom een geweldig indrukwekkend natuurlijk fenomeen dat alleen te bereiken is na een paar uurtjes af te zien op hobbelige zandwegen. De Sossusvlei is het meest toegankelijke deel van een enorm duingebied dat zich 300km vanaf de Namibische kust landinwaarts uitstrekt. De duinen zijn van een dieprood zand en soms een paar honderd meter hoog. Heerlijk om te beklimmen op je blote voeten, om vervolgens beloond te worden met een schitterende zonsondergang. De dag na aankomst hebben we ook nog de zonsopkomst hier gezien. Vooral de ‘dead valley’ – een surrealistische zoutvlakte met verdroogde bomen tussen de rode duinen – deed ons erg aan een schilderij van Salvador Dali deed denken. We hebben op deze misschien wel ‘meest bizarre picknickplek ter wereld’  hier ook heerlijk ontbeten in de schaduw met een heerlijke illy espresso (dank Paulien!) en een relaxt gitaarmuziekje.Autogyro flying!

Aan de mooie dag in de Sossusvlei kwam later in het plaatsje Solitaire (20 zielen) nog een mooi staartje. Na ons geinstalleerd te hebben op de relaxte camping, kwam er ineens een vreemd soort vliegtuig/helicopter overgevlogen. Maurits herkende dit vreemde ding direct als een autogyro, en hij  kwam nog direct naast de camping geland ook, blijkbaar lag er naast de camping een zanderige airstrip dat met een  bordje werd aangeduid als ‘Solitaire International’. Tot onze grote verrassing kwam de autogyro vervolgens met draaiende propellor dwars over de camping gereden, om bij het pompstation wat Euro 95 te gaan tanken. Veel bekijks van een tiental mannelijke toeristen die ineens weer kleine jongens werden.  Maurits’ enthousiasme en interesse spanden toch wel de kroon, en hij mocht zowaar mee een vluchtje maken! Toen hij vroeg wat dat zou kosten zei de piloot: “nothing – this is your lucky day!” Na ingesnoerd te zijn en wat checks uitgevoerd te hebben ging de kap dicht. Motor aan en weer dwars over de camping naar de landingbaan. De autogyro steeg verrassend snel op en na een paar seconden had je een schitterend uitzicht over Solitaire en het woestijnlandschap. De landing was ook verrassend steil en kort, waarbij Maurits weer werd afgezet. Met een “don’t run into the propeller” deed de piloot de kap weer dicht en vloog verder.

Circle of Life

hornbill Na de eerste nacht in ons tentje in Namibie werden we gewekt door het geluid van iemand die luidruchtig een rauwe wortel aan het eten was. Een paar seconden later realiseerden we dat dit de baviaan-apen waren die onze (rotte) wortels in de prullenbak hadden gevonden. Vanuit onze daktent hadden we zicht op een hele familie Baviaan die onze campingprullenbak hadden omgekeerd en zich hadden getrakteerd op een heerlijk ontbijtje van onze voedselresten.  Hiermee was onze eerste kennismaking met het Afrikaanse “wildlife’’ een feit.

lionNaast de diverse springbokken, gemsbokken, struisvogels en roofvogels die we tijdens het rijden tegen kwamen, was het eerstvolgende hoogtepunt de zeehondenkolonie aan de Skeleton Coast. “Vooruit, even een paar zeehondjes kijken”, dachten wij. Dit bleek echter een kolonie van 200.000 zeehonden te zijn, die net nieuwe aanwas had gekregen; tussen de luidblaffende, grappig bewegende volwassen zeehonden, waren er talloze pasgeboren zeehondjes te zien, die het zeehondenkoor aanvulden met hun schattige gemekker.

elephantsEn toen was het tijd voor… Etosha! Hét safaripark in Namibie waar we al meteen onze ‘Big Five’ zouden gaan afstrepen, die bestaat uit de buffel, de leeuw, de olifant, de neushoorn en het luipaard. Wat was het gaaf om met onze eigen auto door het 22.000m2 grote park te rijden tussen de overstekende zebra’s, wassende olifanten en parende leeuwen.  We werden de eerste middag meteen verwend met twee hoogtepunten. Het eerste was een mannetjesleeuw die ons op de weg tegemoet kwam lopen. Na ‘van baan gewisseld te zijn’ deed de leeuw hetzelfde en kwam recht op onze auto aflopen, en keek ons met zijn gele ogen indringend aan. Maurits hoopte nog dat hij ons Bakkie wat ‘ battle scars’  zou geven, maar net op het laatste moment liep hij toch langs de auto heen.  En toen de zon al bijna onder was, en wij eigenlijk al onderweg waren naar onze camping, zagen we een auto langs de kant van de weg staan. Toch maar even kijken… en er bleek een luipaard te zitten! Dit dier is vaak de grote ontbrekende op het ‘Big Five’ lijstje omdat die zo moeilijk te spotten is (we spraken later een gids die had er in zeven jaar maar één had gezien). Wat een geluk, het dier nam ook uitgebreid de tijd om zich te laten fotograferen en in en uit de boom te klimmen en te drinken bij een waterplas.  Het nog jonge dier probeerde ook nog zijn jachtvaardigheden te demonstreren, maar faalde jammerlijk in zijn poging een vogel te vangen.  Onderweg naar de camping nog maar even de auto stilgezet, en nagenoten door ‘The Circle of Life’ (van The Lion King)  luid uit de boxen te laten klinken en onze auto laten omringen door kuddes gnoes, zebra’s en springbokkken. Wow!

Dust in the wind

The-road-ahead-is-really-empty-Skeleton-Coast-NamibiaEn hoe is nu het leven op de weg? Ook al stond Namibie bij ons bekend om z’n goede wegen, we hebben toch flink aantal ‘corrugated (wasbord) dirt roads’ te pakken gehad. Meer dan eens hebben we gedac ht dat de auto nu wel echt uit elkaar aan het rammelen was. En dat ging dan gepaard met veel stof;  overal zat fijn zand – in je haar, tussen en in de curverboxen, op het dashboard.  En je moet je voorstellen, in onze auto uit 1981 zit geen airconditioning, dus de ramen open is toch wel de minste verkoeling die je bij temperaturen van 43 graden wilt veroorloven. Echter, deze ramen moesten vervolgens snel worden dichtgedraaid als we werden genaderd door een enorme stofwolk  (tegenligger). Onze grote redding is toch wel de  plantenspuit gevuld met koud water die je in je gezicht sprayt (dank Hans & Dorien voor de tip!).

Een ander nadeel van de de grindwegen ondervonden we, toen er door een tegenligger twee flinke stenen gelanceerd werden die bijna dwars door de ruit gingen en Maurits een kleine glasdouche bezorgden. Gelukkig voor zijn gezicht was de ruit nog net sterk genoeg, maar zaten er wel twee grote gaten op de voorruit. Tijd om op pad te gaan voor een nieuwe voorruit. Dit ging weer op z’n Afrikaans (zie eerder verslag in Kaapstad): we liepen binnen bij een Toyota garage, alwaar ze ons type voorruit niet hadden, maar waar de vriendelijke manager wel tijd had om met ons mee op pad te gaan.  Toen er uiteindelijk een ruit getraceerd was, schrokken we van de prijs. Deze moest namelijk vanuit Windhoek worden ‘ingevlogen’. De Toyota-eigenaar heeft vervolgens wat telefoontjes gepleegd en we zouden de volgende dag in Rundu bij ‘Gregg’s Motor Spares’ zaken (‘ vraag naar ene Edward’) kunnen doen. Daar kwam een jongen met touw en schroevendraaier aan gezet, die de voorruit in een tempo verving waar onze vrienden van Carglass nog een puntje aan kunnen zuigen.

Waar ons model Land Cruiser in Zuid Afrika nog “ Bakkie”  heette – een naam die we met liefde hebben geadopteerd, want “ Toyota Landcruiser” klinkt zo onpersoonlijk voor onze derde reisgenoot – bleek het in Namibie de bijnaam ‘UN-tag wagen’ te hebben. Dit vanwege de VN die ze in grote aantallen doneerde aan de net onafhankelijk geworden Namibische overheid in 1990. Een garagehouder zei dat hij vroeger precies zo’n auto had gehad, en toen hij onze auto de garage in reed kreeg hij een nostalgische blik in z’n ogen (net als veel andere Namibische mannen van middelbare leeftijd die we later tegenkwamen).

The only way is up

giraffe sunset 2De komende week gaan we het land Zambia verkennen, en rijden vanuit hier verder noordelijk naar Malawi en Tanzania. We schrijven nu vanuit Livingstone, bij de Victoria Falls (watervallen) in Zambia. Bij de eerste ‘roadblock’  werden we al door de politieagent verwelkomd met “Welcome, you are now in the real Africa. Enjoy your life”.  En dat advies hebben we ter harte genomen;  vandaag hebben we “the whole adventure tour” vanaf de brug bij de Victoria Falls gedaan: kabelbaan, bungeejumps en  de ‘ tandemswing’ (met zijn tweeen bungelend aan een koord onder de brug door). We hebben onze portie adrenaline wel weer even gehad…

13 thoughts on “The road ahead is empty

  1. WOOOWWW!! Wat een mooie avonturen weer! Met grote jaloezie lees ik jullie verhalen achter mijn stoffige bureau. Vooral vliegen in de autogyro! Daar gaat mijn helikopter-hart uiteraard sneller van kloppen… Cool man!

  2. Gaaf Marloes, vooral je verhalen uit Namibie, het is zo gaaf en mooi daar. Was idd dat stof even vergeten van die wegen, vooral dat ramen dicht voor een tegenligger :-).

  3. It seems you both are living a real adeventure! Happy to see that you can manage pretty well the high temperatures.

    Many questions goes to my mind when I see you in this inhospitable territory… Do you have any problema to find running water and food? how is it to sleep in that tent over the car?

    Enjoy!!

  4. Hey Marloes en Maurits,

    Volgens mij hebben jullie het uitstekend naar jullie zin en als ik het allemaal zo lees hoeven jullie je in ieder geval geen seconde te vervelen. Alles bij elkaar lijkt het mij een gigantisch mooie belevenis, ook een om nooit meer te vergeten! ben dan ook best een beetje jaloers op jullie;-). Geniet er de komende maanden nog volop van en zorg dat jullie weer heelhuids terugkomen. Greezt Amar.

  5. Hoi Maurits en Marloes,
    Wij hebben mekaar meerdere malen ontmoet gedurende onze trip door Namibië (o.a. in Sollitaire. Geniet nog van jullie lange reis. ps. is de voorruit al hersteld?
    Groetjes uit België

  6. Dag Marc,
    Leuk van je te horen! Grappig hoe we elkaar steeds weer tegen kwamen 🙂
    De voorruit hebben we al snel na Etosha vervangen, in Tsumeb werden we vriendelijk geholpen en konden ‘m de volgende dag in Rundu voor een leuke prijs ophalen. Er staat ook een leuke foto in de gallery waar ze bezig zijn de ruit te vervangen.
    Hopelijk jullie ook nog even lekker aan het nagenieten van Namibie!
    Saluukes, M&M

  7. Ha Raf & Doris,
    Fijn te horen dat jullie nog lekker nagenieten, nu een paar weken later realiseren wij ons dat Namibie toch wel heel bijzonder en uniek was!
    Voorruit hebben we snel weer vervangen, uiteindelijk in Tsumeb doorverwezen naar Rundu waar het snel en voor een scherpe prijs is vervangen!
    Groet, M&M

Leave a Reply