Off we go!

For English – see Google translate: click here

Fish River CanyonOnze ‘vakantie’ zit erop, het echte reizen gaat beginnen! We zijn weer herenigd met ons ‘ Bakkie’  en kunnen op pad, allereerst naar Namibie! De afgelopen week waren we in Kaapstad en omgeving om wat te ontspannen, de auto helamaal klaar te maken en wat laatste inkopen te doen. Vooral Stellenbosch was voor Marloes een geweldige ‘trip down memory lane’ – wat een prachtige stad en omgeving, je zal er maar een half jaar hebben mogen studeren!stellenbosch-2

Het regelen van onderdelen voor de auto en de reis was overigens ook een interessante onderneming. Het bedrijfsleven in Zuid-Afrika is heel anders georganiseerd dan in Nederland: hele ‘ dorpen’  met kleine ondernemingen en geen internet, maar gewoon nog een soort ‘Gouden Gids’ en vooral veel vage doorverwijzingen als “there is this place on the corner of this and that street at the robots (stoplichten), just ask for Dave…he might be able help you”. Wederom weer een mooie gelegenheid om wat te leren over dit continent, mensen te ontmoeten en bizarre werkplaatsen/winkels te zien!

Bakkie

We zijn sinds de aankomst van de auto meteen in het ‘ overlandritme’ geworpen. Alles leek in eerste instantie (bijna verdacht) perfect te verlopen; we hadden met Adrian Schultz van EconoTrans een gedreven en punctuele ‘agent’ (voor andere overlanders:  aanrader!),  die ervoor zorgde dat we een dag na aankomst al bij de auto konden, en ook de douna-formaliteiten soepel verliepen. Toen we hoorden dat de container zelfs al open was en ze de auto al zonder problemen er uit hadden gereden, leek het al bijna te mooi om waar te zijn, al waren we wel liever zelf bij de opening van de container aanwezig geweest.Accu kapot...

Echter toen we op het havendepot aan kwamen zagen we een groepje Afrikanen een beetje beduusd bij ons “Bakkie”  staan, dus het vreugdevol weerzien was even van korte duur. Wat bleek, er was kortsluiting ontstaan bij 1 van de accu’s, waarbij de aansluiting met een flinke vonkenregen was gesmolten. Voor de technisch geinteresseerden onder ons: we hebben een dubbel accusysteem (een voor de auto en een voor de ‘gadgets’  zoals koelkast). Bij het verschepen moeten alle accu’s worden losgekoppeld en deze moeten daarna weer op de juiste manier aangesloten worden bij aankomst. Bij de instructie vooraf hadden we aan onze agent hadden we dit beter moeten uitleggen. Gelukkig waren de accu’s voor de ‘gadgets’ nog prima, dus die hebben we met een aantal havenmedewerkers als enthousiaste toeschouwers even omgewisseld zodat we op pad konden.

Shopping

Kapotte accu dus. Tenminste, hij gaf nog wel stroom, maar je kon er geen accuklem meer op aansluiten. Dat was dus het eerste project om snel te fixen. Onze agent suggereerde een winkel in de buurt genaamd ‘Cutters’ die mogelijk wat hadden. Cutters was snel gevonden, maar bleek een speciaalzaak in grasmaaiers – daar konden we niet zoveel mee. Behalve kennis van gras, wisten ze ook nog wel een zaak die wel in accu’s deed: Deltec Batteries. Wederom dicht in de buurt en zo gevonden. Deltec bleek inderdaad een specialist en wilde wel even onze accu’s doormeten met een coole gadget. Na wat bliepjes kwam er een bonnetje uit het apparaat gerold die vertelde dat onze accu 76% was en ‘bad – needs replacement’. Behoorlijk balen dus: want een vergelijkbare accu was meteen 130 euro.

Gelukkig wist de man ook nog wel een goedkoper alternatief. Hij belde iemand op: “Hey Rasheed, do you still fix battery terminals”. Het antwoord: “Yeah sure, takes me two seconds”. Dit klonk geweldig dus wij brachten een bezoekje aan Rasheed – een Turks ogende man met blauwe ogen – en zijn zaak “Vonde Batteries”, wederom drie straten verderop. Vonde Batteries leek wel wat op een kleine mini-supermarket of schimmige drankwinkel, maar dan met allerlei accu’s. Hij keek snel naar onze accu en liep er meteen mee naar achter. Op de vraag of we eens mee zouden mogen kijken (wij zijn nieuwsgierig!) zei hij bars “no way!”. Gelukkig konden we door een klein raampje wel zien wat Rasheed in de werkplaats ernaast uitspookte met onze accu – namelijk kokend lood in een mal gieten, wat een vakman! Toegegeven, de reparatie duurde 1 minuut i.p.v. two seconds, maar wat wil je voor 5 euro…

Fixing

Familie Snyman 4x4 service

 

Verder hebben we een goede Land Cruiser-specialist gevonden die we op een aantal Zuid-Afrikaanse forums waren tegengekomen. Snyman 4×4 is een familie-bedrijf met supervriendelijke Afrikaans-sprekende mensen, onder leiding van ‘pater familias’  Koos Snyman. Die hebben nog eens naar onze auto gekeken en hebben nog een aantal dingen gefixt: schokdemper en nieuwe wiellager links, nieuwe remschijven voor en een cool Air Lift pneumatisch schokdempersysteem achter. Schijnt vooral op corrugated (washboard) wegen een stuk relaxter te zijn. En na 1 dag rijden moeten we toegeven, de auto rijdt echt als een zonnetje!

Het land van contrasten

En wat hebben we genoten van de proloog van onze Afrikareis in Zuid Afrika! In onze fotogallery staat een impressie van al het moois wat dit diverse land te bieden heeft. Van de adembenemende Drakensbergen tot de eindeloze vlaktes van de Grand Karoo, van afgelegen dorpjes met plaggenhutten tot het kosmopolitische Kaapstad, van de witte bountybeaches aan de kust tot de frisgroene wijnstreken. En al deze diverse landschappen worden bewoond door de evenzo kleurrijke “Rainbow-Nation”, met Afrikanen, blanken, kleurlingen (mix tussen blank en zwart),  Indiers , en ook de Chinees die Zuid Afrika heeft ontdekt als land om in te ondernemen.

Zoals we allemaal wel weten is er sinds de afschaffing van de apartheid ruim 20 jaar geleden  veel gebeurd. Alle faciliteiten (horeca, universiteiten, etc)  zijn in principe voor eenieder toegankelijk, in een flink aantal wijken woont zwart en blank door elkaar,  door het ‘ positieve discriminatie’-beleid komen  zwarte Zuid Afrikanen met voorrang in aanmerking voor goede banen, en ontstaan er onder jongeren gemixte vriendschappen.  Maar… het land heeft nog een aantal flinke uitdagingen voor de boeg en een paar genoemde maatregelen hebben ook een keerzijde. Zo leidt het positieve discriminatiebeleid er toe dat blanke jongeren niet meer aan een baan komen en massaal naar Londen en Australie trekken,  de helft van het parlement maximaal de basissschool heeft afgemaakt en de arbeidsdiscipline van de Afrikaan ook nog wel eens te wensen over laat.

Het bekende ‘Poor Man’s Friday’  is hier namelijk ‘ alive and kicking’: na de wekelijkse uitbetaling op vrijdag staat er een lange wachtrij bij de Liquor Stores en barsten de café’s uit hun voegen. Het broodnodige loon wordt in een avond opgedronken, om vervolgens hier op maandag en dinsdag nog van bij te komen en op woensdag pas weer te komen opdagen.

Tegelijkertijd is er een grote onvrede over de massale toestroom van buitenlanders, met name Zimbabwanen. Vrijwel in ieder hostel of restaurant waar wij kwamen werden we geholpen door deze vriendelijke economische vluchtelingen. Volgens het Zimbabwaanse perspectief is de reden dat zij indit land met hoge werkloosheid wel vinden hun hospitality, goede opleidingsniveau, goed arbeidsethos en dat ze goedkoper zijn. Dat laatste argument wordt ook veel door de Zuid Afrikaan aangedragen, waarbij een vrouw uit Kayalitsha (de ‘informal settlement’  (township) met 2 miljoen inwoners aan de rand van Kaapstad) vertelt dat de onvrede daar zelfs zo groot is, dat men het heeft over dat wanneer Mandela zou overlijden er een ‘war’ die uitbreekt t om hen te verjagen.

Over Khalayitsa gesproken, schreven wij in ons vorige blog nog dat het in Soweto (Johannesburg) leek dat de townships er in zeven jaar tijd flink op vooruit waren gegaan, in Khalayitsa lijkt niet nog veel veranderd. Er zijn weliswaar flink wat stenen huisjes bij gebouwd, maar die worden blijkbaar door de aangewezen eigenaren verkocht of verhuurd en zettten ergens anders weer een ‘ shack’ neer. In de week dat wij in Kaapstad waren, lazen wij over grote protesten door bewoners uit dit enorme township. In de Afrikaans-talige krant schreef men over ‘ ontlastinggooiers’, wij dachten nog – dit zal toch niet letterlijk….? Maar heus waar, uit onvrede over het uitblijvende rioleringssysteem (een verkiezingsbelofte van het ANC) zijn een twintigtal townshipbewoners met emmers stront naar het internationale vliegveld gegaan en hebben er voor gezorgd dat het er nu sinds aantal weken een ‘stinkluchthaven’’ is geworden.

Komend jaar zijn er weer verkiezingen en van wat wij begrijpen, is het nog geen uitgemaakte zaak dat de ANC weer wint.  Zo is er de DA, voorheen een blanke partij maar inmiddels gemengd, die het relatief goed doet in de Westkaap waar ze aan de macht is. Ook de zwarte Afrikanen die je spreekt zijn erg ontevredenheid over de ANC-ministers who ‘ only fill their own pockets’.

Al met al, wij vonden Zuid Afrika een land van contrasten. Op het eerste gezicht een paradijs, een prachtige vakantiebestemming, waar een deel van de bevolking van mee profiteert. Onder de oppervlakte liggen nog een paar dikke aardlagen, van corruptie, angst en ongelijkheid. Maar er is zeker ook hoop; het land heeft echter nog een aantal decennia nodig om een nieuwe balans te vinden in het leven na de apartheid.

Eerste keer kamperen!

We schrijven nu vanaf een tussenstop in Zuid-Afrika en rijden vandaag Namibie in, we  hebben gisternacht onze eerste nacht in de daktent geslapen, woohoo!

PS. op de valreep bij het uitrijden van Zuid-Afrika hebben we van de douane nog een schitterend Afrikaans woord geleerd dat we jullie zeker niet willen onthouden: “kwallengoed”…oftewel inwendige organen…

One thought on “Off we go!

Leave a Reply