Back in Time

DSC02018For English, click here.

De afgelopen weken in Kenia  waanden we ons terug in de tijd tijdens ontmoetingen met een aantal traditionele stammen , spendeerden we vele uren op de Ethiopische ambassade in Nairobi, doorkruisten we de afgelegen en onrustige woestijnen van Noord-Kenia en bereidden we het tweede deel van onze reis voor.

Alvast een sneak preview voor het volgende verslag: inmiddels zijn we veilig en wel in het interessante Ethiopie gearriveerd, alwaar we momenteel met volle teugen genieten van de typische keuken (koffie-ceremonie en njira met kruidige sauzen), religieuze rituelen bijwonen tijdens het Timkat festival en ons verwonderen over de enorme kuddes vee en dansende en joelende kinderen op de weg.

Op bezoek bij…

DSC01526Maasai, Samburu, Luo, Turkana, Kikuyu…zomaar een greep uit de tientallen stammen die Kenia rijk is. Een aantal stammen zijn met de moderne tijd mee gegaan, zoals de Kikuyu  – waaronder de huidige president Kenyatta – en de Luo,  met de vader van Barack Obama als coryfee. Een aantal stammen leeft echter nog op zeer traditionele wijze, zoals de Maasai in het grensgebied met Tanzania en de Rendili, Turkana en Samburu in Noord-Kenia.Aan de ene kant leek het ons erg intersesant om een stam te bezoeken en te zien hoe deze mensen leven, aan de andere kant blijkt het vaak een ‘tourist trap’  waarbij de plaatselijke stam draait op de inkomsten van toeristen en zich in ruil voor geld  laat fotograferen en zijn ‘kunstje’ doet.

Gelukkig hadden we in Zuid Afrika een dame ontmoet, die vol enthousiasme vertelde over haar unieke ervaring bij de Maasai. Ze had twee maanden doorgebracht in een Maasai-dorp waar ze nog nooit eerder een “Mzungu” op bezoek hadden gehad, en ze heeft hier een aantal initiatieven opgestart. Wij waren toen erg verrast toen we op foto’s en film zagen dat de Maasai nog echt leven zoals het “stereotypisch”  beeld dat we er bij hadden: gekleed in rode en blauwe doeken met een staf in de hand, oren met grote gaten er in, behangen met kralen,  en het hoge springen tijdens ceromonies (ken je de Peijnenburg-reclame nog?). Van haar hadden we het telefoonnummer van “chief”  Joseph gekregen (wat dat betreft gaan ze wel met hun tijd mee), en we waren voornemens om vanuit Nairobi een weekendje er tussenuit te gaan op bezoek bij de Maasai.

De avond ervoor hadden we  Joseph aan de lijn en spraken we af om één uur in het nabijgelegen stadje Oloitoktok, vanwaar hij ons naar zijn dorp zou brengen.  Echter de volgende ochtend om 8 uur, we waren net uit Nairobi vertrokken, belde Joseph al met de vraag waar we waren. We vertelden hem dat we nog wel een paar uur onderweg waren, en we rond één uur zouden arriveren. Toen we ophingen realiseerden we ons ineens dat we de klassieke fout hadden begaan…. 1 uur in Swahili Time is 7 uur ‘s ochtends! Oops!   Joseph bleek om 5 uur opgestaan, om op tijd de eerste Matatu (busje) te pakken en om 7 uur in Oilotoktok te staan. En heeft vervolgens dus een uur of zes op ons staan wachten. Geen goede binnenkomer dus… Om ons schuldgevoel wat af te kopen hebben we uiteindelijk maar 50 kilo rijst geschonken ten behoeve van een huwelijksceremonie van 4000 man die de week er op gepland stond.

Vanuit Oilotoktok reden Joseph en zijn “moran”  (Maasai voor strijder) met ons mee en wees ons de weg: een zanderige weg door droge rivierbeddingen waarbij we bij bepaalde doorgangen toestemming moesten vragen aan de lokale vader-overste.Na een uurtje arriveerden we in het dorp alwaar we met veel tamtam begroet werden. Natuurlijk kregen we  de plaatselijke lekkernijen te drinken (thee, en melk met as en koeien-urine er in) waarbij zo’n dertig paar ogen ons verwachtingsvol aankeken. We waren al lang blij dat we de andere delicatesse (geitenbloed) niet voorgeschoteld kregen.

DSC01503Ook kwam een hele stoet kindertjes met de hoofdjes gebogen naar ons toe. Het was de bedoeling dat wij een hand op hun hoofd legden, we voelden ons net een soort heilige.  Er waren overigens opvallend veel kinderen in dit kleine dorp,  gemiddeld bleken de jonge moeders (hooguit 23 jaar oud) al vier kinderen te hebben. Deze kinderen gaan ook allemaal niet naar school aangezien de dichtstbijzijnde school  10 kilometer lopen is. Joseph heeft de ambitie om voor deze kinderen onderwijs te regelen.

Na een uitgebreide kennismaking en een rondleiding door het dorpje gingen we langs bij een huwelijkscermonie in het nabijgelegen dorp. Aangezien ook dit een aantal kilometer lopen was,wilden de Moran’s maar a te graag met ons meerijden. Ondanks dat we geen achterbank hebben en de auto vol zit met spullen, hebben we met veel passen en meten welgeteld vijf Maasai in Bakkie weten te stoppen:  2 op de bijrijdersstoel, 1 op de koelkast, 1 op het platform en 1 op de achterbumper.  Hilariteit alom!
De ceremonie was authentiek en indrukwekkend: mannen en vrouwen doen gescheiden hun ritueel, waarbij ze – onder begeleiding van respectievelijk laag gegrom en hoog gezang – hun befaamde springkunsten laten zien. Met name bij de mannen leek het een echte wedstrijd wie het hoogste kan springen, waarbij Maurits ook nog even heeft mee gesprongen.

DSC01561In verband met de ceremonie was het niet mogelijk om daar te overnachten dus namen we afscheid van Joseph en zijn moran’s en gingen we op zoek naar een andere plaats om te kamperen.Het was al aan het schemeren toen we bij een lodge aankwamen en vroegen of we op de parkeerplaats konden kamperen. Dit bleek niet mogelijk, maar toen verscheen er een enorme Maasai van twee meter lang die er als bewaker werkte, en ons uitnodigde om bij zijn familie te komen kamperen. Om de dag in stijl af te sluiten gingen wij natuurlijk graag op zijn aanbod in en even later waren we te gast bij een nieuwe Maasai-familie.  De locatie bleek de volgende ochtend premium-spot: we hadden uitzicht op de besneeuwde toppen van de Kilimanjaro!

We hadden vooral een erg leuke kennismaking en interessante gesprekken met zijn zwager, die training gaf aan de jonge moran’s. Met hem en zijn vrouw gingen we de volgende ochtend naar een echte Maasai-kerkdienst, die we erg indrukwekkend vonden. Uiteraard kon het Mzungu-bezoek niet ongemerkt voorbij gaan, en moesten we op somme van de dominee nog even naar voren komen en een paar mooi woorden richten aan de gemeente. Met de zegen van de dominee en de aanwezige Maasai-gemeente konden wij onze reis weer met goede moed vervolgen…

Please come back tomorrow…

Het uitstapje naar de Maasai was een welkome onderbreking van de vele dagen die we in Nairobi hebben doorgebracht om onze visa te regelen.Tot nu toe stelde een visum regelen weinig voor, en konden we die altijd direct aan de grens krijgen danwel kopen. Sudan en Ethiopie kennen helaas niet een dergelijke optie dus waren we aangewezen op Nairobi om het daar te regelen. Voor het Sudanese visum stond vier werkdagen, maar we hadden het geluk dat we nog goed contact hadden met de Sudanese consul in Den Haag. Een belletje van hem naar de Sudanese ambassadeur in Nairobi, en we konden het visum komen ophalen.

Ethiopie bleek echter een moeilijker verhaalte worden;  we waren hier al voor gewaarschuwd door medereizigers. De Ethiopische consul die de visa’s verstrekt staat internationaal ook wel bekend als de ‘tattood lady’ (op gezicht en hals). Een beetje Googlen leerde ons dat er zelfs een hele handleiding is hoe je bij haar het meeste kans (je krijgt er maar eentje) maakt om een visum te krijgen. Zoals:

  • De vrouw in het gezelschap voert het gesprek met haar
  • De man zit zwijgend in een hoek van de kamer en kijkt slaafs naar de grond (ze heeft het niet zo op mannen)
  • Ga netjes gekleed en goed verzorgd naar de ambassade
  • Zorg voor een GOEDE aanbevelingsbrief van je eigen ambassade (meer hierover later)

Dus daar gingen wij: netjes in overhemd en lange rok. Bij het eerste bezoek aan de ambassade wilde we eigenlijk alleen wat informatie en het formulier bemachtigen, maar we werden direct naar het kamertje achterin de gang gestuurd. En daar zat de getatoeeerde vrouw al klaar en vroeg ons wat we wilden – oeps! Maurits keek slaafs naar de grond en Marloes toonde onze paspoorten met stempels en vertelde over onze reis. Tot onze opluchting vond de vrouw het goed, zei dat ze ons voor een maand een visum kon verlenen en sommeerde ons om naar de bank te gaan om daar te betalen. Aangezien het Ethiopische direct ingaat op datum van afgifte vroegen we haar of we niet een paar dagen later konden terug komen, zodat we in de tussentijd het Sudanese visum konden bemachtigen. Zij vond het goed, so far so good.

Maar… toen we een paar dagen later terugkwamen bleken de regels veranderd. De vrouw vertelde ons doodleuk dat we als non-residents in Kenia geen visum meer konden krijgen, en dat je dat voortaan in je thuisland moet doen. We konden nog een klein beetje respijt krijgen door onze Nederlandse aanbevelingsbrief in de strijd te gooien. De vrouw bekeek deze en zou het met “the boss” bespreken en vroeg ons om die middag terug te komen. Deur toch nog op een kiertje.

Om twee uur stipt stonden we weer voor het hek bij de ambassade en daar kwam waarempel de getatoeeerde vrouw aanlopen. Deze keer niet in een wit soort priester-gewaad zoals die ochtend, maar in een roze Mickey Mouse nachthemd, Michael Jorden sportbroek en slippers. Zonder blikken of blozen opende ze het hek voor ons en dirigeerde ons naar de wachtruimte. We dachten dat ze zich wel even zou omkleden, maar een kwartier later kwam ze ons in diezelfde outfit ophalen voor een onderonsje met de ambassadeur zelf. Deze maakte ons duidelijk dat onze (standaard en nietszeggende) aanbevelingsbrief niet voldeed, “dat er wat meer respect voor diplomatieke omgangsnormen getoond moest worden”, en dat we eigenlijk opnieuw ons huiswerk moesten doen. “Please come back tomorrow…”

Terug naar de Nederlandse ambassade dus voor een betere brief, die gelukkig erg behulpzaam was. Na wat creatief nachtelijk schrijfwerk van Maurits op de camping, en een handtekening en stempels van de ambassade, hadden we een acceptabele brief  en kregen we ons Ethiopisch visum! Als afsluiter vroeg de getatoeeerde vrouw ons of we nog vragen hadden. We konden er wel een paar voor deze fascinerende persoon verzinnen, maar wisten ons in te houden.

DSC01636Verder was Nairobi de ontmoetingsplek bij uitstek voor andere “overlanders” (zo noemt men ons soort mensen) op de route Europa – Zuid Afrika of vice versa. Erg leuk om ervaringen uit te wisselen met reizigers die net Noord-Afrika doorkruist hadden en te ‘teamen’  met een Grieks stel voor de route Marsabit-Moyale. Daarnaast nog een paar afgesproken met reizigers die we al eerder tijdens de reis hadden ontmoet, waaronder Larry & Mike (Canadese vader en zoon op de motor) en Tourie en haar vrienden ( van Britse afkomst maar  opgegroeid in Nairobi). We hebben uiteindelijk nog een erg gezellige overnachting gehad met haar ouders in hun vakantiehuisje bij Mount Kenya.

Noord Kenia: where time stood still…

DSC01976Met de bemachtigde visa in de hand lag de weg open naar om verder noordelijk te rijden. We keken erg uit naar de landen Ethiopie en Soedan, die qua cultuur sterk verschillen van de landen die we tot nu toe bezocht hebben.

Van Kenia kom je alleen niet zomaar in Ethiopie: Noord-Kenia is een woestijnachtig gebied dat berucht is om zijn slechte wegen, stammenoorlogen en dreiging van Somalische Al-Shabaabstrijders. In Nairobi hadden we ons goed geinformeerd over de laatste veiligheidssituatie en uiteindelijk besloten via Marsabit en Moyale naar Ethiopie te rijden. De Turkana route waarbij je een week lang off-road langs het meer rijdt was misschien mooier en avontuurlijker geweest, maar als je auto het daar begeeft heb je ook echt goed pech, aangezien er soms dagenlang geen verkeer langs komt. De Marsabit-Moyale weg, hoe slecht ook, ziet wel redelijk wat verkeer en de stammenoorlog van de maanden ervoor was inmiddels achter de rug.

We wilden echter toch nog wel graag iets van het bijzondere Turkana-meer zien dus hebben we een route gedaan waarbij we eerst naar het meer reden en vervolgens dwars door de woestijn naar Marsabit en van daaruit naar Ethiopie. Het waren een paar intensieve dagen (heet, wind en zanderig), maar de eerste aanblik op het groene meer midden in de woestijn was het allemaal waard. We hebben een nachtje doorgebracht in de grootste plaats in de wijde omtrek, Loiyangalani. Eenoase met non-stop windkracht vijf aan het meer met als ‘claim to fame’ het feit dat de film ‘The Constant Gardener’ er ooit is opgenomen. Een bizarbeeld als je na een dag zand en vulkanische rotsen ineens een oase met palmbomen, de ‘stad’ met honderden bolvormige hutjes en een bonte mix van uitgedoste stammen, voor je ziet opdoemen.

DSC02065Buiten een paar nachtelijke geweerschoten die we hoorden tijdens onze overnachting in het dorpje South Horr, is het weekje in Noord-Kenia  zonder incidenten verlopen, al voelden we ons wel  gespannen. Het rijden door deze desolate woestenij, waarbij de enige passanten bestonden uit tradtionele stammen en kamelen, maakte een grote indruk. Ook vonden we het een bizarre gedachte dat wij met onze auto vol moderne technieken en kennis langs een wereld rijden waarin de tijd is blijven stil staan en mensen nog elke dag zijn om in hun primaire behoeften te voorzien.

Back in time

Inmiddels zijn we dus in Ethiopie gearriveerd, en hebben we nog vijf mooie weken voor de boeg. Een aantal van jullie heeft ons al gevraagd: wat is jullie plan? Tot op heden lijken er nog twee reele opties:

1)      Tot Port Sudan rijden en vanuit hier de auto weer terug naar Nederland verschepen, dit betekent ruime tijd voor Ethiopie & Soedan, of

2)      In Port Sudan met een ferry naar Jeddah in Saudi Arabie, met een transit visum naar Jordanie rijden, en nog wat tijd spenderen in Jordanie en Israel, alvorens we de auto hier op de boot zetten.

De route over land naar huis is verder helaas geblokkeerd door de oorlog in Syrie en Irak. Of we een transit visum kunnen regelen weten we echter pas in Khartoum. Mogelijk vinden we nog een koper voor Bakkie en laten we hem in Afrika achter.

Time will tell, voorlopig gaan wij de komende weken volop genieten van de Ethiopische cuisine, koffie en heuvel landschappen en gaan we terug in de tijd van de oude heersers die hier prachtige kastelen en kerken hebben gebouwd!

PS:  Dank weer voor jullie leuke reacties! En met overmacht hebben jullie tot favoriet verkozen: de bijdehandte politieman die ons wilde bekeuren voor het feit dat we bagagetassen in plaats van passagiers achterin hadden!

11 thoughts on “Back in Time

  1. Hallo M&M,
    Mooi verhaal en indrukwekkende foto’s!
    Waarom is Egypte geen optie voor jullie en vervolgens de boot naar Turkije?
    Groeten Berry

  2. wat avontuurlijk!!!!
    we genieten volop van jullie reisverslag.
    een goede verdere reis toegewenst.
    gr. ome kees en tante Tilly

  3. He Maurits en Marloes, erg cool om jullie belevenissen weer te lezen. Wat een mooi avontuur! Nog heel veel plezier en succes bij het maken van de juiste beslissing over de invulling van de nog komende etappes! Enjoy!

  4. Superleuk verhaal weer! Wat een bijzonder reis is het toch. Jordanie lijkt me ook heel erg gaaf, ben benieuwd of jullie voor die optie zullen kiezen. Geniet nog lekker en be safe! X Kim

  5. Gassies!!! Wat een mooi verhaal weer! En wat een avonturen. Het is echt wel heel speciaal wat jullie allemaal uitspoken daar in dat Afrika. Ja. Echt heel cool!

  6. Ik volg jullie (en Knofje/bakkie natuurlijk) op de voet. Gaaf avontuur beleven jullie.
    Super om te zien dat alles voorspoedig gaat.
    Uiteraard hoop ik dat Bakkie weer naar Nederland komt. Ik mis hem nog regelmatig…

    Gr., Mark en de meiden.

  7. …wat o n w i j s tof dat jullie Turkana hebben aangetikt: een andere wereld waar je, na er geweest te zijn, inderdaad nog steeds niets van snapt….OP NAAR SAUDI SKATTIES !!!!

  8. Eindelijk even de tijd gehad (genomen) om goed bij te lezen, hahaha en heel hard gelachen om die tattood lady, super grappig! Heb zin om binnenkort thuis (mn oude thuisland dan ;)) bij te kletsen! Heel veel plezier en succes deze laatste weekjes! Dikke zoen

  9. Hello, jullie schieten al aardig op. Wij staan nu klaar in Stellenbosch en morgen stappen wij op de motoren en komen achter jullie aan. Veel succes en tot ziens in Schipluiden.

  10. Gaaf! Lekker nog zo’n hele reis voor de boeg 😉
    Mocht je nog tips/vragen, etc hebben, mail gerust!!
    Groeten vanuit een fantastisch Luxor

Leave a Reply